In “Wereldreizigers” spreekt Luc Vervoort met jonge mensen die hun thuis achterlieten om de wereld in te trekken. Geen lijstjes met bucketlist-bestemmingen, maar korte portretten van de mensen achter de reis. Wat zoeken ze? Wat verliezen ze? En wat nemen ze uiteindelijk weer mee naar huis?

Voor deze aflevering ontmoet ik Sophie. Zesentwintig, afkomstig uit Kopenhagen in Denemarken. We kruisten elkaars pad in Lombok, Indonesië, waar de dagen beginnen met surfen en eindigen met zand tussen je tenen. Haar reis begon op 3 februari en op 7 maart vliegt ze terug naar huis. Tenminste, dat is het plan. 

“Hier stap je gewoon op iemand af”
Wat haar het meest opvalt is de openheid van de mensen. “Thuis in Kopenhagen loop je niet zomaar op iemand af om een gesprek te beginnen. Hier is dat heel normaal.”

Ze beschrijft de sfeer van zorgeloosheid. Alsof de wereld even ver weg is. “Er wordt hier nauwelijk gesproken over geopolitiek of oorlogen. Iedereen leeft in het moment. Soms voelt het alsof de mensen niet eens weten wat er allemaal speelt in de wereld.”

Die afstand tot het wereldnieuws werkt bevrijdend. “Het geeft rust. Je zit niet constant in de stroom van headlines en stress.”

Leven op pauze
Wat maakt dat ze wil blijven? Ze hoeft niet lang na te denken. “Het voelt alsof het leven hier op pauze staat. Het weer, de mensen, die zorgeloze levensstijl. je ontsnapt even aan de druk van thuis.”

Toch weet ze dat het tijdelijk moet blijven. “Ik zou dit niet voor altijd kunnen. Dan zou ik me vervelen. Maar als tussenfase is het perfect.” Thuis heeft ze structuur, richting, een duidelijk doel. “En natuurlijk mis ik mijn vrienden en famile. Maar eerlijk? Het weer in Denemarken is nu verschrikkelijk. Dus op dit moment hoef ik nog niet per se terug.”

Reizen is minder eng dan ze zeggen
De grootste les van haar reis is verrassend praktisch. “Thuis doen ze alsof reizen super ingewikkeld en gevaarlijk is. Maar het is zó makkelijk. Soms had ik niet eens een hotel geboekt voor diezelfde avond, en ik maakte me totaal geen zorgen.” Volgens haar gaat het vooral om een mentale drempel. 

Acht maanden die drie maanden moesten zijn
Deze reis duurt een maand. Maar vorig jaar bleef ze acht maanden weg, terwijl het plan drie maanden was. “Het begon met een bezoek aan Singapore. De vader van mijn vriendin woont daar. We dachten: één of twee landen erbij. “Uiteindelijk hebben we heel Zuidoost-Azië gedaan.”

Ze lacht als ze terugdenkt aan de chaos. Gemiste ferry’s. Omgeboekte vluchten. Plannen die constant veranderden. “Het was het meest spontane dat ik ooit heb gedaan.”

Niet alles was ideaal. In Vietnam crashte een vriend en brak zijn neus, onder de blauwe plekken. Maar er waren ook momenten die bijna onwerkelijk voelden: een helikoptervlucht boven het Great Barrier Reef in Australië of paragliden boven de kust van Maleisië. “Dat contrast is reizen. Hoogtes en laagtes. Letterlijk.”

Nasi kuning en een verjaardagsfeest
Haar favoriete gerecht? Nasi kuning. “Er is hier een restaurantje in Lombok waar we terug blijven komen: Bude. Alles van het menu is simpelweg fantastisch, maar de nasi kuning is een dikke 10.

Haar favoriete plek? Kuta, op Lombok. Niet alleen vanwege de golven, maar vanwege de mensen. “We blijven hier terugkomen omdat we inmiddels zoveel lokale vrienden hebben. We leerden hen kennen tijdens het surfen.”

Een paar dagen geleden was ze jarig. De lokale vrienden organiseerden een verrassingsfeest. “Dat was zó lief, dat vergeet ik nooit.”

Toch hangt er ook een schaduw over die plek. Vorig jaar waren er kleine bars en barretjes waar iedereen samenkwam. Nu is het land opgekocht door een investeerder uit Saudi-Arabië. De cafés zijn afgebroken, de locals moesten verhuizen. Er komen hotels. “Het is verdrietig, je ziet hoe snel zo’n plek verandert.”

Structuur versus vrijheid
Waarom beginnen ze überhaupt aan dit avontuur? “Ik kon een tussenjaar nemen tussen mijn bachelor en master. En ik was thuis een beetje vastgelopen. Ik had nood aan iets anders.”

Reizen gaf haar perspectief. “Je leert zoveel. Over andere culturen, maar ook over jezelf. Het is zoveel rijker om iets met eigen ogen te zien dan erover te lezen.” Ze vult aan: “Als je de kans hebt, moet je het doen. Je groeit er echt van.”

Over een paar dagen stapt ze weer op het vliegtuig naar Kopenhagen. Terug naar structuur, studie en Deense winterlucht. Maar een deel van haar blijft hier. In het zand van Lombok, tussen de golven en de mensen die ooit vreemden waren, en nu vrienden zijn.