Maak kennis met de persoon achter de rubriek: ”Ik zie het wel”

Kun je iets over jezelf vertellen?
Ik ben Luc Vervoort, 23 jaar. Tot voor kort leidde ik een vrij overzichtelijk leven. Doordeweeks werkte ik van acht tot vijf, en ’s avonds ging ik sporten. In het weekend was het vooral chillen met de jongens, muziek maken en gamen. Het was geen slecht leven, maar spannend was het ook niet.
Er ontbrak iets. Geen groot probleem, geen directe reden om weg te gaan. Meer een soort leegte. Alles voelde repetitief. Alsof ik vastzat in een ritme dat prima was, maar niet compleet. Reizen heeft altijd op de planning gestaan, voor later. Net als terug naar school gaan of een andere carrière. Maar dat kan allemaal nog. Op een gegeven moment dacht ik: waarom niet nu?

Hoe kwam dat dan?
Het ging eigenlijk vrij spontaan. Vier à vijf maanden voordat ik vertrok vroeg een collega aan me of ik mee wilde naar Zuid-Korea voor een maand. Ik had geen overtuigende reden om ja te zeggen, maar ook geen reden om nee te zeggen. En toen dacht ik: wat houdt me eigenlijk tegen? Dus ik pakte mijn koffer en ging. Sindsdien ben ik op reis.

Hoe gaat dat reizen, en hoe pak je dat aan?
Ik reis door Azië met niets meer dan een rugzak en mijn gezonde verstand. Tot nu toe gaat het allemaal verrassend soepel. Ik heb nog niks meegemaakt dat echt tegenzit, behalve lange reisdagen waar vermoeidheid en een beetje stress bij komt kijken. Het is zoveel makkelijker dan de meeste mensen denken. 

Ik reis vaak samen met anderen, maar meestal voor korte stukken. Van stad naar stad, niet voor de hele reis. Alleen reizen vind ik ook prima, misschien is dat juist wel goed. Dan moet je uit je comfortzone. Dan moet je nieuwe mensen leren kennen. Ik ben opzoek naar iemand om voor langere tijd mee door te reizen, maar ik zie wel hoe dat loopt.

Mijn uitgangspunt is simpel: opletten. Als iets niet goed voelt of niet klopt, doe ik het niet. Dingen gaan mis bij mensen die naïef denken, dat alles wel goed komt. Ik gebruik mijn verstand, let op mijn spullen, en dan blijkt het allemaal niet zo ingewikkeld als het vaak wordt voorgesteld. 

Merk je dat je veranderd bent sinds je vertrek?
Sinds ik reis is mijn kijk op vrijheid veranderd. Ik denk dat ik me nu voor het eerst echt vrij voel. Vrijheid zit voor mij in zelf kiezen wat ik doe. Ik ga naar een stad, boek een hostel voor één nacht. Is het leuk, dan blijf ik. Is het niks, dan ga ik door. Ik kijk nauwelijks vooraf wat er te doen is. Ik praat met mensen en ik hoor wat zij echt leuk vonden. Vanuit daar kijk ik zelf. 

In Nederland voelt het leven vaak als vaststaand. Werk, woonplek, vrienden, familie, allemaal belangrijk, maar ook bepalend. Je kunt een trein pakken naar een andere stad, maar je zit toch vast aan één plek. Hier heb ik alleen een rugzak en een goed gevoel. Nog nooit heb ik me zo vrij gevoeld. En eerlijk: dat is iets wat ik iedereen zou aanraden. Begin zo jong als je kan. Ik ontmoet reizigers van achttien en van veertig, ze zeggen allemaal hetzelfde: dit is de beste keuze die ik ooit heb gemaakt.

Dat betekent niet dat alles zorgeloos is. Schaamte, fouten, gedachten blijven soms rondspoken. Maar hier leer ik beter om te denken: het boeit niet. Ik ken deze mensen toch niet. Die ruimte in je hoofd, dat is ook vrijheid. En daar ben ik nog steeds mee bezig. 

Wat is je kijk op journalistiek, aangezien je schrijft voor de PapierenPan?
Wat ik belangrijk vind in schrijven en in de journalistiek is eerlijkheid. Feiten op tafel leggen en die niet uit context halen. Niet schrijven vanuit de menigte, maar kritisch kijken. Jouw kant, mijn kant, en ergens daartussen de waarheid. Veel nieuws voelt voor mij te neutraal, te contextloos. Feiten worden gebracht zonder dat ze zeggen wat dat moet betekenen. Terwijl juist die betekenis voor mij zo belangrijk is. 

Hier in Azië merk ik dat heel erg, denk aan de bangmakerij van Europa. Ik kreeg een column doorgestuurd vanuit mijn vader, over hoe gevaarlijk Vietnam zou zijn door overstromingen. Ik zeg niet dat het niet gebeurt, maar ik merk er weinig van. Als het ergens slecht gaat blijf je weg, zo simpel is het. Nog nooit heb ik zo’n vrolijke mensen ontmoet als hier. Mensen lachen, zijn blij, leven. 

Het klinkt misschien gek, maar dagelijks nieuws volg ik nauwelijks. Er is overal ellende. Ik wil mijn dagelijks leven daar niet door laten bepalen. Als iets echt belangrijk is, zoek ik zelf de feiten op en vorm ik mijn eigen mening. Wat ik moet weten, krijg ik wel te weten. 

Wat betekenen verhalen voor jou?
Verhalen zijn mijn grootste drijfveer. Ik hoor iemand vertellen over een plek en denk dan bij mezelf: daar wil ik heen. Zo ontstaan mijn routes. Thuis was dat ook een reden om te vertrekken. Niet omdat het slecht was, integendeel, maar omdat ik mijn eigen verhaal wilde maken. En dat lukt hier tot nu toe beter dan waar dan ook.  Daarom schrijf ik. Om te delen wat ik zie, hoor en denk. Niet om antwoorden te geven, maar om vragen te stellen. 

Tot slot, van welk liedje kan je op het moment geen genoeg krijgen?
Muziek gaat altijd mee. Of ik nu in de bus zit die te lang duurt, of s’avonds ergens beland waar ik niemand ken. Het nummer dat ik nu grijs draai is Wonderland van Dice. Ik weet niet precies waarom, maar het past. Van dat liedje krijg ik voorlopig geen genoeg.