Luc Vervoort is van logistiek medewerker verworden tot wereldreiziger. Met niets meer dan een rugzak en zonder vast plan trekt hij door Azië en verder. Hij slaapt waar hij uitkomt, vertrekt wanneer het goed voelt en laat zich leiden door ontmoetingen onderweg. In deze rubriek schrijft Luc over landen, mensen en het leven tussen vertrek en aankomst.

Ik ben Luc, 23 jaar oud en ik ben een nieuwsgierige ziel. Ondertussen is het bijna vier maanden gelden sinds ik vertrok naar Azië, zonder eindpunt, zonder ticket terug. Vanaf nu neem ik jullie om de paar weken mee in mijn reis. Niet alleen langs plekken op de wereldkaart, maar vooral langs de verschillen, en soms de verrassende overeenkomsten tussen het leven hier en dat in Nederland.

Begin september startte mijn reis in Zuid Korea. Daarna volgden Thailand en Laos. Op dit moment verblijf ik in Ninh Binh, Vietnam. Voorlopig zijn er geen plannen om terug te gaan naar Nederland, wel zijn er al meer dan genoeg plannen gemaakt. Op mijn lijstje staan Zuid-Thailand, Cambodja, Maleisië, Filipijnen, Indonesië en China. Daarnaast zou ik graag voor een onbepaalde tijd willen werken in Australië en/of Nieuw-Zeeland. In welke volgorde ik dit allemaal uit ga voeren is voor zowel jullie als voor mij een vraag. Laten we dat samen ontdekken. 

Reizen is niet alleen verplaatsen. Het is kijken, luisteren en vergelijken. Wat me misschien wel het meeste opvalt: mensen hier lijken vrolijker, vrijer. Dat klinkt simpel en misschien zelfs een beetje naïef, maar het is groter dan ik had verwacht. Natuurlijk, mensen hier zijn op vakantie, op reis zonder verplichtingen. Maar alleen dat kan het niet verklaren. Het haalt iets in mensen naar boven wat ik in Nederland zelden zag. 

Het Nederlandse leven bestaat vaak uit klagen. Over werk, geld, over wat er allemaal niet goed is met ons rijke leven. Hier lijkt het allemaal minder zwaar te wegen. Niet omdat het leven hier makkelijker is, vaak juist niet, maar omdat mensen zich er minder door laten bepalen.

Het buitenland wordt in Europa veel enger gemaakt dan het daadwerkelijk is. Verhalen over corrupte politieagenten en enge ziektes moeten het gevaar illustreren. Zodra je hier bent verdwijnen die verhalen naar de achtergrond. Het enige gevaar dat ik tot nog toe heb gezien is mensen die zonder ervaring op een scooter stappen en zichzelf onderuit rijden. 

En natuurlijk heeft zo’n reis mindere kanten. Denk aan volgepropte busritten van zestien uur of toeristische tours waar je veel te veel voor betaalt en te weinig voor terugkrijgt. Maar laten we eerlijk zijn: niets is zo erg als wat een mens zichzelf aandoet. Zolang je geen stomme keuzes maakt is het leven hier net zo leuk als je voor je zelf maakt, en nog belangrijker: als de mensen met wie je het deelt.

Vooruit plannen doe ik nauwelijks. Ik wordt om tien uur wakker en besluit om twaalf uur in een bus te stappen naar een plek waar ik nog nooit van hem gehoord. Puur omdat iemand me de avond ervoor zei dat het daar leuk moet zijn. Rugzak inpakken en door

Misschien is dat wel het grootste verschil met thuis: hier hoeft niet alles vast te liggen om te mogen bestaan. 

Ik zie het wel.