Luc Vervoort is van logistiek medewerker verworden tot wereldreiziger. Met niets meer dan een rugzak en zonder vast plan trekt hij door Azië en verder. Hij slaapt waar hij uitkomt, vertrekt wanneer het goed voelt en laat zich leiden door ontmoetingen onderweg. In deze rubriek schrijft Luc over landen, mensen en het leven tussen vertrek en aankomst.

Inmiddels ben ik alweer een paar weken verder op mijn reis en verblijf ik nog steeds in Thailand. De afgelopen maanden ben ik vooral onderweg geweest, steeds verplaatst van de ene plek naar de andere, vaak samen met mensen die ik onderweg ontmoette. Maar op een gegeven moment besefte ik dat een pauze noodzakelijk was. Tussen alle “How long have you been travelling?” en “Where do you come from?” gesprekken, merkte ik dat het tijd was om even rust te vinden. 

Die pauze heb ik gevonden in een gitaar. Voor de komende weken focus ik me daar volledig op. Begrijp me niet verkeerd: het is nog steeds geweldig om nieuwe mensen te ontmoeten en vrijwel iedereen is vriendelijk. Maar soms worden de gesprekken herhalend, altijd hetzelfde riedeltje over waar je vandaan komt, waar je geweest bent en waar je nog naartoe wilt. Daar had ik gewoon even een adempauze van nodig. 

Wat ik ook ontdekt heb, is dat ik niet zo origineel ben als ik dacht. Populaire bestemmingen zoals Laos, Thailand en Vietnam blijken verrassend druk te zijn onder backpackers. Zuid-Korea viel daarentegen nog mee. 

Soms voelt de wereld ineens ontzettend klein. Mensen die ik begin oktober in Bangkok ontmoette, kom ik nog altijd tegen. Een voorbeeld is Larabelle uit Londen. Ik ontmoette haar voor het eerst op 17 oktober in Bangkok en sindsdien ben ik haar wel twintig keer tegengekomen, verspreid over drie landen. Nooit iets mee afgesproken, nooit gecommuniceerd, puur toeval. Je loopt een hostel binnen en daar zit ze weer. Je komt een bar binnen, en daar zit ze bier te drinken met anderen die je ook al kent. Het laat zien hoe klein onze wereld soms is: duizenden kilometers verderop, en toch kruist het pad steeds weer met dezelfde mensen. 

Een andere ontdekking is de rol van Instagram tijdens het reizen. Zelf doe ik er weinig mee, maar het blijkt een handig hulpmiddel. Toen ik vertrok had ik zo’n vierhonderd volgers, ondertussen zijn dat er 625. Het werkt simpel: een kort praatje maken met iemand, accounts uitwisselen, en later nog contact leggen. Natuurlijk zie je veel van deze mensen nooit meer, maar als het echt gezellig was kun je altijd een berichtje sturen om iets af te spreken. 

Instagram helpt ook als je in een nieuwe staf bent waar je niemand kent. Een snelle blik op stories en misschien zit er iemand tussen die je eerder hebt ontmoet. Een berichtje sturen en ineens heb je oude bekenden om wat mee te doen. Zelf heb ik dat recent nog ervaren: iemand waar ik drie jaar geleden in Barcelona mee samenwoonde, stond ineens op dezelfde plek in Thailand als ik. Drie jaar geen contact gehad en ineens samen een biertje drinken aan de andere kant van de wereld. Lang leve de Instagram story. 

En nu komt er iemand vanuit thuis op bezoek: mijn neef! Twee weken lang gaan we samen Thailand ontdekken. Het is prachtig om nieuwe mensen te leren kennen, maar ik merk ook dat het heerlijk is om eens met iemand van thuis te reizen. Het voelt vertrouwd en je bent toch een ander persoon als je alleen maar omringd bent door onbekenden. 

Na deze twee weken ga ik waarschijnlijk door naar Indonesië, klaar voor een nieuwe fase van het avontuur.