Luc Vervoort is van logistiek medewerker verworden tot wereldreiziger. Met niets meer dan een rugzak en zonder vast plan trekt hij door Azië en verder. Hij slaapt waar hij uitkomt, vertrekt wanneer het goed voelt en laat zich leiden door ontmoetingen onderweg. In deze rubriek schrijft Luc over landen, mensen en het leven tussen vertrek en aankomst.

We zijn weer terug na een prachtige kerst en nieuwjaar. De meeste mensen zaten thuis, samen aan tafel met familie en vrienden. Ik bracht de feestdagen door in Vietnam en Thailand, met een groep wildvreemden. 

Met kerstavond zat ik aan tafel met meerdere nationaliteiten. Om er even een paar te noemen: Australiërs, Britten, Fransen, Spanjaarden. De meeste van deze personen kende ik niet eens. Wel was er een Nederlander aanwezig die ik in de loop van vier weken op zes verschillende locaties ben tegengekomen. Niets afgesproken, geen contacten uitgewisseld, gewoon puur toeval op straat. 

Het is wel lachen hoe dat gaat. Je kent misschien één of twee mensen die samen wat willen doen voor kerst, en die kennen weer mensen, enzovoort. Voordat je het weet zit je met een groep van vijftien mensen kerstavond te vieren, waarvan je ze nog nooit gezien hebt.  De rest van de kerstdagen heb ik met een kennis doorgebracht. Een vriendin vanuit thuis en haar vrienden. Die vrienden kende ik overigens ook niet. 

Kerst in Azië is toch net een stukje anders dan hoe het bij ons in Europa wordt gevierd. De meeste lokale mensen vieren het eigenlijk überhaupt niet en de versieringen die je tegenkomt zijn vooral bedoeld voor de toeristen. In Europa gaan er dagen of weken aan voorbereiding vooraf, maar hier voelde het toch als een ‘normale’ dag. 

Voor het idee ga je toch ergens leuk uiteten met een groep en vervolgens de stad in voor een drankje. Maar als het niet overal versierd was met lichtjes, was de kerstsfeer nergens te bekennen. 

Al met al ben ik de kerstdagen goed doorgekomen met leuke mensen om me heen, maar dit soort momenten laten je ook aan thuis denken. Het zijn de drie dagen in het jaar dat je normaal gesproken samen met je familie zit. En ja, een kerst zoals deze is ook onvergetelijk en moet je meegemaakt hebben.

En dan nieuwjaar… 

Voor de afsluiting van het jaar ben ik afgereisd van Ho Chi Minh terug naar Bangkok, om vervolgens door te gaan naar Koh Tao. Ik had met een oud reismaatje afgesproken om weer ergens af te spreken en daar het nieuwe jaar in te luiden. We zijn uiteindelijk naar een ‘secret party’ in de jungle gegaan. En tot in de vroege ochtenduren gingen we door met karaoke samen met de lokale bewoners. 

Ook nieuwjaar is hier net wat anders. Op het feest was een countdown naar 00:00 uur niet te vinden en vuurwerk was al helemaal schaars. Het voelde simpelweg als weer een ander feestje. In Thailand vieren ze oorspronkelijk ‘Songkran’, het Thaise nieuwjaar. Deze vind normaal op 13 april plaats, en is hier net een stuk groter dan ‘ons’ nieuwjaar. 

Ondanks dat waren het fantastische feestdagen die ik voor geen goud zou hebben ingewisseld voor de dagen in Nederland. Zoiets maak je nooit meer mee. Ik kan het als niet anders bestempelen dan een geweldige ervaring.

Hopelijk waren de feestdagen daarachter ook geslaagd. Beetje laat maar alsnog: beste wensen voor 2026!